रत्नाकर मतकरी मनोगत व्यक्त करताना ..नाटककार रत्नाकर मतकरी यांचा काव्यविषयक दृष्टीकोन..।। “किती व्होल्टेजशी आपण खेळतोय हे कवीच्या लक्षात असलं पाहिजे.”..रत्नाकर मतकरी ..आज जवळपास २८ वर्षापुर्वी चा आशा केंद्र पुणतांब्या येथील तो रविवार चल चित्रपटागत समोर गेला.माझा पहिला कविता संग्रह “वादळ ” चे प्रकाशन मा.रत्नाकर मतकरी यांच्या हस्ते झाले ,अध्यक्ष स्थानी साक्षेपी समिक्षक र.बा.मंचरकर होते.माझे गुरु […]
प्रा.डॉ.संजय नगरकर माणसाच्या जीवनात एक असा विशिष्ट काळ येतो की, एकाच वेळी त्याला द्वंद्वात्मक स्थितीशी सामना करावा लागतो. या अवस्थेत व्यक्ती उभं राहण्याचं तरी बळ प्राप्त करते किंवा कोसळते तरी. कोसळणारा कुणाच्यातरी सहानुभूतीचा विषय होतो; परंतु उभा राहणारा परिस्थितीवर स्वार होण्याचा प्रयत्न करतो. माझं आजपर्यंतचं आयुष्यदेखील अशाच अनेक प्रकारच्या द्वंद्वांनी भरलेलं आहे.आजपर्यंतचा प्रवास अनेक हेलकावे
हे माझे मोठे भाऊ. प्रभाकर. खरं तर त्यांच्याविषयी मी यापूर्वीच लिहायला हवं होतं; पण नाही लिहिलं. लिहायलाही योग्य काळ, वेळ यावी लागते हेच खरं. भाऊ औरंगाबादच्या बजाज ऑटो प्रायव्हेट लिमिटेड या कंपनीत सुमारे साडेतीन दशके प्रदीर्घ कष्टाची नोकरी केल्यानंतर उद्या निवृत्त होत आहेत. वयाच्या अठ्ठावन्नव्या वर्षी. एकोणविशे बासष्ट हे त्यांचे जन्म वर्ष. माझ्यापेक्षा सुमारे तेरा
नवीन वर्षाच्या सुरुवातीला आणि मराठी साहित्य संमेलनाच्या शुभारंभाला ज्येष्ठ पत्रकार श्रीमंत माने सरांचे फँसिझमच्या छायेतील भारताचे दर्शन ‘भक्ती-भीती-भास’हे पुस्तक वाचकांच्या हाती आले. भूतकाळाच्या पायावर वर्तमान भक्कमपणे उभा राहत असतो.अगदी मध्ययुगीन काळ आणि आज वर्तमानात देशात सामाजिक, राजकीय,आर्थिक पातळीवर घडलेल्या घटनांचे विश्लेषण सूक्ष्मतेने करुन त्यावर पत्रकाराच्या नजरेतून परखड,पारदर्शी विचारांनी माने सरांनी या पुस्तकात भाष्य केले आहे.
अधिकार, सत्ता, पद मिळविण्यासाठी माणसं काय नाही करत! सत्ता, पद हे अधिकार गाजवायलाच असतात अशा समजुतीने ते आपल्या पदरात पाडून घेण्याचा अनेकांचा कसोसिचा प्रयत्न असतो. अशी अनेक उदाहरणे आपल्या आजूबाजूला सहज भेटतील. पण याला काही अपवादात्मक उदाहरणं अशीही भेटतात की काही माणसं पदाचा, अधिकाराचा अहंम न ठेवता आपल्या अनुभवाचा उपयोग करून आपण करत असलेल्या सेवेला
सिग्मंड फ्रॉइड : (६ मे १८५६ – २३ स प्टें बर १९३९ ). प्रख्यात ऑस्ट्रियन मानसशास्त्रज्ञ , वैद्य व मनोविश् लेषणाचे प्रणेते . त्यांचा जन्म सध्याच्या चेकोस्लोव्हाकियातील पर्झीबॉर ( पूर्वीच्या ऑ स्ट्रि यातील फ्रायबर्ग , मोरेव्हिया ) येथे एका ज्यू कुटुंबात झाला . त्यांचे वडील व्हिएन्ना येथे येऊन स्थायिक झाले होते . व्हिएन्ना येथेच
सुशांत, एका यशोशिखरावर असताना आपली जीवनयात्रा संपवून सगळ्यांना धक्का देतो। अशाच अनेक तरुण #शेतकऱ्यांनी मधेच आपल्या जीवनयात्रा संपवल्या आहेत। हे सगळे तरुण आहेत। सुशांतच्या आत्महत्येने संवादावर प्रश्नचिन्ह उपस्थित केले आहे आणि तरुण शेतकऱ्यांच्या आत्महत्येनं नैतिकतेच्या प्रश्नावर बोट ठेवले आहे। म्हणजे तो कर्जबाजारी झाला आणि फेडायचे नव्हते, शासनाची मदत मिळवायची म्हणून तो आत्महत्या करतो, असे आपण
शपा : जात्यांतक प्रबोधनाचे महामेरू प्राच्याविद्यापंडीत कॉम्रेड शरद पाटील यांच्या प्रति विनम्र अभिवादन. “प्राचीन भारताचे पहिले धननिर्माते – वरकड मालाच्या अर्थी- दास व शुद्र होते. सुमरे ३०००० वर्षे त्यांनी ऊर फुटेतो अखंडपणे केलेल्या श्रमांनी जी महान प्राचीन संस्कृती जन्माला घातली व पोसली, तिनेच त्यांच्या गुलामगिरीच्या बेड्या घडवल्या व घट्ट केल्या. राज्यासंस्थेने त्यांच्या धुमसत्या दास्यात दडपून
(हा एक वस्तुस्थितीला धरून लिहिलेला उपहासात्मक लेख आहे. कुणाच्याही भावना दुखविण्याचा हेतू नाही) आजकाल व्हाॅटस् अॅप, फेस बुक यांच्या सारखे तथाकथित सोशल मीडिया इतके पॉप्युलर आहेत की, निदान शहरात तरी ‘साक्षर’ क्वचितच सापडेल, जो ह्यांच्या पैकी काहीच वापरत नाही. एकतरी काही तरी वापरत असतोच. असे सोशल मीडिया वापरणं आजकाल एक स्टेटस सिम्बल आहे. तुम्ही जर
गतिशिल न्यायालये, पारदर्शी न्याय ज्ञानेश वाकुडकर ज्या देशातील न्यायव्यवस्था सुस्त असेल त्या देशाची लोकशाहीवरील निष्ठा संशयास्पद आणि प्रामाणिकपणा पातळ आहे, असं समजायला हरकत नाही ! न्यायालयाला आपण न्यायमंदिर म्हणतो. पावित्र्य हा मंदिराचा आत्मा असतो. पण त्यासाठी न्यायव्यवस्था प्रामाणिक असायला हवी. संवदनशील असायला हवी. शेवटच्या माणसासाठी तोच एक आधार असतो. पण आपल्या देशाची अवस्था पाहिली तर
१. उर्दू शायरीचा सूर्य मावळला– – –” शम्स जालनवी” उर्दू चे महान शायर जग सोडून गेले.वय वर्ष 97. वली औरंगाबादी, सिराज,बशर नवाजआणि शम्स जालनवी या मराठवाड्यातील कवींनी उर्दूशायरीचा झेंडा भारतभर नव्हे तर जगभर फडकवला. एवढा मोठा शायर पण किती साधी राहणी,किती विनम्रता .स्वातंत्र्यपूर्व काळातील ते ग्रॅज्युएट होते.भारतातील जवळपास सगळेनामांकित व परदेशातील दोनेक डझन देशात उर्दुतील
कादंबरीच्या नावातच आपल्याला कादंबरीचा आशय समजून येतो. #फेसाटी म्हणजे दुःख, त्रास, वेदना. नावाला अनुसरूनच कादंबरीचा प्रवास चालू असतो. ही कादंबरी म्हणजे लेखक नवनाथ गोरे यांनी जगलेले जीवन. अत्यंत प्रतिकूल, संघर्षमय आणि दारिद्र्यसंपन्न (मुद्दामच हा शब्दप्रयोग करतोय कारण कथाच तशी आहे) परिस्थितीत जीवनाच्या वेगवेगळ्या संकटांना तोंड देत त्यांनी एम.ए पर्यंतचा केलेला प्रवास या कादंबरीत उलगडलेला आहे.
हे वयच असं असतं : लक्षणीय भाषिक प्रयोगडॉ . फुला बागूल’ हे वयच असं असतं ‘ही कादंबरी संजय जाधव यांनी लिहिली असून भुसावळ येथील मैफल प्रकाशन यांनी 4 एप्रिल 2020 रोजी ती प्रकाशित केली. या 164 पानांच्या कादंबरीतील भाषाशैली लोकविलक्षण आहे. प्रामुख्याने तारुण्याच्या उंबरठ्यावर असलेल्या महाविद्यालयीन तरुणांच्या ओठी असणारी ही भाषा आहे . ग्रामीण व
